Beste redaktie mantelzorg Súdwest-Fryslân.

Ik heb er genoeg van.
De gemeente moet nu de zorg, of veel ervan, gaan uitvoeren. De gemeente staat dichter bij de burger, zeggen ze. Maar tegelijk gaan gemeentes fuseren en komen zo zeker weer verder van de bewoners af te staan. Dat merk ik en mensen om me heen wel.

De zorg komt zo ook dichter bij de mensen en de mensen moeten langer thuis verzorgd worden. Wel natuurlijk door de familie, want we moeten bezuinigen.
Nederland verandert en de zorg verandert mee, zeggen ze in Den Haag. Wat weten zij ervan?
Ja ja.
Ik maak ook wat mee en ik hoop dat u mijn brief wilt afdrukken.

Vervolg van de brief:

Ik heb heel lang in de scheepsbouw gewerkt. Ik ben nu over een paar jaar 80. Dokter zegt dat ik met wat hulp nog best veel jaren mee kan. Ik wil graag huishoudelijke hulp. Ik kan het niet meer zelf, wordt me te zwaar. Mijn rug. Ben al lang weduwnaar.
Het valt me niet makkelijk, maar ik wil openhartig zijn. Dus ik kan in de ochtend mijzelf moeilijk wassen kan nauwelijks de trap afkomen. Dan moet ik eerst even uitrusten. In de avond de trap opkomen doe ik een halfuur over. Elke keer even zitten. Buurvrouw doet soms de boodschappen voor me. Daar ben ik heel blij mee. Maar ik wil niet haar steeds vragen. Ik loop niet veel. Ben gauw moe. Een mooi kamertje in het ouderenhuis hier om de hoek lijkt me niet eens zo slecht. Heb ik ook wat aanspraak. Wat is daar mis mee.
En ja hoor ik heb mijn vraag nauwelijks gesteld aan de gemeente of daar komt zo een man van de WMO mij in een keukentafelgesprek zeggen dat mijn kinderen eigenlijk moeten helpen. U hebt toch kinderen, vraagt hij later. Die vraag had hij natuurlijk eerst moeten stellen. En hij zegt ook Uw buurvrouw helpt, dus u hoeft niet bang te zijn om haar te vragen. U moet haar gewoon vragen. En hij zegt dat er wel vrijwilligers zijn. De gemeente moet bezuinigen. Snapst?
Ik lees het ook in het bericht van de gemeente, dus die WMO-man heeft daar van. Als je hulp nodig hebt moet je eerst bekende vragen, familie, vrienden, buren.
Moeten, moeten, moeten.
Ik wil die man niet meer aan mijn keukentafel hij luistert niet.
Ik wil toch wel zelf over mijn leven beschikken. Ben ik nou de enige? Ik snap dat de gemeente moet bezuinigen en dat er mensen zijn die hulp nog harder nodig hebben dan ik. Is de buurvrouw mijn mantelzorger? Want mantelzorgers moeten meer doen. Ik wil best kijken wat ik niet goed doe of dat dingen anders kunnen.  Ik hoor ook wel dat mensen zaakjes voor elkaar krijgen bij de gemeente. Ligt het aan mij? Dit kan toch niet zo? Hebben meer mensen dit meegemaakt.

Veel dank, Pyt.

Reactie van de redactie: Pyt, je bent niet de enige. Veel mensen accepteren wat de gemeente beslist. Die man die jij "WMO-man" noemt is van het Gebiedsteam. Hij moet samen met jou bespreken waar jij mee zit, wat je zelf nog kan, wat familie, buren e.d eventueel kunnen. En hij moet bekijken waarvoor eventueel professionele zorg nodig is. Dat laatste noemen ze "maatwerk". Het betaalt de gemeente en jij moet er een eigen bijdrage voor betalen. Na het Keukentafelgesprek krijg je van die "WMO-man" een Ondersteuningsplan toegestuurd. Als je accoord bent, onderteken je dat plan. Voor het "maatwerk" krijg je een zogenaamde Beschikking van de gemeente, waartegen je in beroep kan.
Zo, een heel verhaal.
Maar wat heel belangrijk is dat je vanaf het begin al recht hebt op onafhankelijke cliëntondersteuning, die gratis is. Een onafhankelijke cliëntondersteuner helpt jou erbij om de juiste vragen te stellen in het Keukentafelgesprek, helpt je tijdens dat gesprek en helpt verder in die hele aanvraagprocedure. Die cliëntondersteuner moet onafhankelijk zijn, maar moet wel uitgaan van jouw belang. De gemeente moet je op die mogelijkheid wijzen.

Als je vragen hebt of behoefte heb aan ondersteuning: mantelzorgswf@ziggo.nl